اينان بودند . ولى امام عليه السلام ناگزير بايد از اين راه اتمام حجت مىكرد ، شايد كسانى از اين راه هدايت مىشدند و سعادتمند مىگشتند . در اينجا ناگزير بايد اشاره كرد كه گروهى از اشراف بصره نيز منزلت اهل بيت را مىشناختند ، دوستدارشان بودند و در يارى امام عليه السلام موضعى بزرگوارانه و درخشان گرفتند . مانند يزيد بن مسعود نهشلى كه ضمن فراخوانى قبيله‌اش به يارى امام عليه السلام آنان را از نظر روحى براى اين كار آماده ساخت . وى از اشرافى است كه امام عليه السلام يك نسخه از نامه‌اش را براى او نيز فرستاد . در ادامه بحث و در فصل تحرك امت ، موضعگيرى او به تفصيل خواهد آمد . امام عليه السلام دعاى مبارك زير را در حق وى فرموده است : چه سعادتى بالاتر از اين كه خداوند در روز بيم تو را ايمن ساخت و عزت بخشيد و در روز تشنگى بزرگ سيرابت گردانيد . « 1 » ديگر از اشراف بصره و دوستدار و شيعه اهل بيت عليهم السلام زيد بن ثبيط عبدى است . وى پس از آگاهى بر عزم امام عليه السلام ، همراه دو فرزندش ، عبد الله و عبيد الله ، و گروهى ديگر از بصريان در مكه به كاروان حسينى پيوست ؛ و جملگى در روز دهم محرم ، در كربلا در ركاب امام عليه السلام به فيض شهادت نايل آمدند . « 2 » نخستين شهيد قيام حسينى مشهور اين است كه در انقلاب حسينى ، لقب نخستين شهيد بر حضرت مسلم بن عقيل عليه السلام اطلاق مىگردد . چنانچه مقصود نخستين شهيد بنىهاشم در اين انقلاب مقدس باشد اين سخن درست است . ولى اگر نخستين شهيد از عموم شهيدان مد نظر باشد ، بايد گفت كه نخستين شهيد فرستاده امام حسين عليه السلام نزد اشراف و سران اخماس بصره است ؛ كه عبيدالله زياد يك روز پيش از ترك بصره به سوى كوفه او را به شهادت رساند . سبب آن نيز خيانت منذر بن جارود عبدى بود كه ادعا كرد ترسيد آن نامه دسيسه

--> ( 1 ) - اللهوف ، ص 19 . ( 2 ) - ر . ك . ابصار العين ، ص 189 - 192 .